Kabul Olmuş Duanız var mı?

Şöyle bir düşünün, bu zamana kadar gönülden istediğiniz dilediğiniz kaç duanız kabul oldu.
Kaçı gerçekleşirken etraftakiler “şimdi bunda ağlayacak ne var” bakışı atarken siz gözyaşlarınızı tutamadınız.
Gerçekleşmiş kaç duanızı unuttunuz, kaçına binlerce kez şükrettiniz.

Umarım sayısı çoktur; hep bir umut, hep bir dua içindesinizdir ve sizi seven kabul ediyordur. Ben size kabul olmuş dualarımı, hayal ettiğim ve kavuştuğum güzellikleri yazacağım. Hayatıma renk katan, şöyle bir düşününce şükür etmeme sebep olan.

Teyzem; çocukluğumun çok önemlisi, pek kıymetlisi; bizlere çok kıymet ve değer vermiş, sevmiş, vakit harcamış kahramanı.  Çocukluğumuzda abimle bizi hafta sonları tiyatroya;  Süreyya plajı, Tuzla, Adalara denize yüzmeye götürür, hafta sonu bizde kalır masallar okuyarak uyutur. Biz o gelsin diye yolunu gözler, geldiğinde mutluluktan deli olurduk. Böyle güzel bir teyzeye sahip olan çocuk Sultan’ın da çocukluk hayali "teyze" olmaktı :)  Dokuz yaşımdayken bir kardeşimin olduğunu öğrenince kız olsun diye gece gündüz dua ettim çünkü ancak bu şekilde teyze olabilirdim (bakınız mantık). Aslı çok şükür kız olunca abla olmaktan çok teyze olma hayalime yaklaştığım için sevindim; vallahi çocukluk başka bir şey :) 10 yaşında abla oldum, O'nu o kadar çok o kadar çok sevdim ki; o yaş itibariyle bir bir daha onu evde bırakıp dışarı çıkıp oynamadım, evde kardeşime baktım, bir oyuncak gibi onunla oynadım, ikinci anne gibi büyüttüm. Ondandır gün bugün olmuş hala bana Elif'ten hiçbir farkı olamaması.

Yıllar yıllar geçti 2016 yılının 22 Şubat’ında Aslı’cığım anne olup Yiğit Alp’imiz doğarken çocukluk hayalim, teyze olma istediğim dualarım kabul olmuş oluyordu. Hastane odasında onu ilk kez gördüğümde “şimdi bu kadar ağlanacak ne var” diye bakışlar fırlatılırken ben gözyaşlarımı tutamayarak hıçkırıklarla ağlıyordum.  
 Güzel yavrularımın çok sevdiği “bebek kardeşim” diye sayıkladığı kardeşleri Yiğit'imiz doğuyordu, O'nu yıllardır bekleyen teyzesini deli gibi mutlu ediyordu. Hayatımıza neşe kattı iyi ki çok isteyip dua etmişim, haklıymışım, iyi ki doğdun Yiğit'cik teyze olmak çok güzel bir duyguymuş :)

Üçtü, dört oldular diyorum Aslı’ya. İnsan bu kadar severmiş ancak. Hani çocuğumun olmadığı dönemde doğsa bebek özlemi diyeceğim. Ama benimkilerin üstüne gelmesi de güzel. Arada tipik ananeler gibi arayıp nerdesiniz çocuğu özledik getirin, tamam çocuğu bırakın gidin biz bakalım diye arıyorum, evet evet bildiğiniz Türk annelerindenim genlerimizle geliyor :)

Gelelim ikinci kabul olmuş duama.
İnsanlık için küçük ama benim için çok büyük bir konu; “yıl sonu gösterisi”.
Bu benim için öyle güzel bir gündü ki; ne Ömer , Elif, Emir; ne de karınca, kurbağa ve ineği izlerken ağlayan bu anneyi anlayamayan seyircilerin.
Sene sonlarında yıl gösterileri oldukça hayal ederdim, bir gün benimde çocuğum olur da yıl sonu gösterisi olup onu izlemeye gider miyim acaba diye.  S
onrasında el kadar doğduklarına okul çağına gelecek de gösteri yapacak hayali aklıma geldiğinde; "Ohoo kadar uzak geliyordu ki, hayali bile zordu. Oysaki sabredene zaman geçer ne de güzellikler getirirmiş. Ne haklıymışım istemekle, ne güzelmiş evdeki yavrunu sahnede görmek. Ne güzelmiş sahnede arkadaşlarıyla eğlenen mutlu çocuğunu görmek...


Çocuklarımdan biri inek, biri kurbağa, biri karınca oldular :) 
İçlerinden bari birine anne egosu tatmin edecek bir rol almış olsaydı. Dünyanın en tatlı inek, kurbağa ve karıncasını izledim. Elif'cik folklor kıyafeti için dünyanın en tatlı kuzusuydu Ömer koro içinde en ön sırada şarkı söylerken  en kendini veren, aynı anda dans eden eden ve mutlu çocuktu. Emir ise en “ya ne sıkıcı bir iş” diye düşünüp görevini yerine getireni :) Her biri ayrı ayrı bir duanın parçası oluyorlardı. Kabul edene, bugünü gösteren Rabbine şükrediyordu anneleri...

Veeee Bozcaada.
Bozcaada'yı sever misiniz; Ayazma plajını hiç gördünüz mü?

Bundan 10 yıl önce ilk defa gittim. Bayıldım.  Git, git, git sular hala dizlerinde. Sığ, masmavi, berrak deniz ve mis gibi kum.  Sahili şöyle seyrederken hayal ettim;  “ ah be çocuğun olacak getireceksin buraya masmavi sığ denizde oynasın saatlerce, bir gün benim de olursa buraya getirmek nasip olsun.”

Sonrasında yıllarca “Bozcaada “ hep hayalimi hatırlattı bana. Bu yıl yaz tatilinde kardeşim, eşi, minik kuzum Yiğit Alp'imiz ve yavrularımla çıktık.  Abla tatile çıkacağız isterseniz beraber gidelim dediler, tatillerinde bizi isterler de biz gitmez miyiz. Hemen müdürümden izin aldım; "beni üç çocuk tatile kabul eden var izin verin gideyim."Sağ olsun izin verdi ve biz 2016 yılı Ağustos ayında hep beraber tatile çıktık. Altınoluk, Ayvalık, Cunda, Küçükkuyu, Bozcada hattında 3 büyük 3 çocuk bir bebekli tatilimizi yaptık. Bu arada duam bonuslu kabul olmuştu; çocukluk hayalim olan teyze olarak minik kuzum Yiğit’ciğimle gittik. Saldık sahile saatlerce oynadılar. Haberleri yoktu, anlamazlardı ama onlar edilmiş eski bir duanın kabul olmuş halleriydi onlar.

Hayatta en çok anne olmak için bekledim ve dua ettim. İnanan insan bilir en iyi hastanelere de gitseniz nasip ederse alırsınız kucağınıza. Zira ben ilk hamileliğimde tek bebek kaybetmiş; sonrasında üçüz hamileliği ile üç sağlıklı evladı kucağına almış bir anneyim, nasip nedir bilirim. 

2010 yılı Aralık ayı 31. gününde; 2011 yılını karşılıyor ve otuz yaşıma giriyorken içimden; "hep üç çocuğum olsun isterdim, 30 yaşımdayım daha bir tane bile çocuğum yok ben nasıl üç çocuk annesi olabilirim ki…” demiştim. Aciz insanoğlu olan ben aciz halimle bunu düşünürken; büyük kudret sahibi  31 yaşında üç çocuk annesi yapıyordu. Üç çocuk annesi oluyordum, utanarak ve tüm dediklerimi geri alarak.

Büyüdüklerini hayal ediyorum arada, Ömer iş çıkışı; anne akşam beraber bir şeyler atıştırıp sinema yapalım diyor, Elif annecim konsere bilet aldım tarihi sakın unutma diyor, Emircik annem çok özledim seyahatten dönerken sana en sevdiğin deniz kabuğu çikolatadan aldım diyor. Çocuklar büyümüş hepsini hem mevki hem ahlak sahibi yetiştirebilmişiz, baktıkça bakasım, anlattıkça anlatasım varmış. Neden olmasın?

Evet gerçekler acı, evet hayat yorucu. Gerçekleşmedikçe iyice unutuyoruz hayal etmeyi, dua etmeyi, istemeyi. Ama bir düşünün bazı hayaller öylesine güzel ki; düşünmesi bile yüzünüzün gülümsemesine yetiyorsa denemeye değmez mi?

Hadi şimdi iki saniyeliğine kapatın gözlerinizi arkanıza yaslanıp kaç tane kabul olmuş duanız var sayın, he hiç mi yok? 
O zaman hayal kurma vakti… 
Hadi….

Sultan Gedik
Istanbul

17 Kasım Dünya Prematüre Günü Kutlu Olsun


Elif Tanem'i hemşire camdan gösterirken

"Dünyanın en güzel mücevherini seyreder gibi kuvöz camından izler yavrularını premetüre anneleri..." demiştim bir yazımda. Hem ne mücevher o canından can;  dokunamadığın, koklayamadığın….

"Güle oynaya girmezsiniz doğuma, gözünde yaş, içinde korku, kaygı ile gidersin, 

gözlerini kaparken en kötü ihtimal de olabilir, en iyisi de… 
Doğum sonrası karnın ve kucağın boş dönersin yatağına, yan odadan gelen bebek sesleri, iki kat aşağıdaki yoğun bakımdaki bebeklerinin o soğuk odalarda nasıl yalnız olduğunu hatırlatır. 

Öpemezsin, koklayamazsın, hatta kime benziyor, yüzü gözü nasıl bilemezsin.

Hemşirelere özenir onları kıskanırsın. 
Lohusalık nedir bilemezsin, yoğun bakım camlarından bebek izleyerek geçer günlerin.
Bilirsin ki sen ümidini yitirirsen kara olur günler, sen ümitsiz olursan oyun biter... Gelecekteki güzel günlerin hayali ile her gün her saat her dakikanın bedeli ödeyerek pamuklarda büyütürsün yavrularını; çünkü sen prematüre annesisin...
Çünkü ben Prematüre annesiyim.
Prematüre annesi olan her kadına sonsuz saygıyla...
Dünya Prematüre günümüz kutlu olsun..."

Geçen yıl yazdığım bu yazıya birçok üçüz annesi arkadaşım duygularımıza tercüman olmuşsun yorumunu yaptılar. Annelik duyguları çok ortak ve beni ancak başka bir prematüre annesi çok iyi anlayabilir.


                 

Bugün "17 Kasım Dünya Prematüre Günü".  Peki nedir prematürelik; normal gebelik süresi 38 hafta ile 42 hafta arasında sürer. Gebelik 37 haftadan önce sonlanırsa doğan bebeğe prematüre denir. Prematüre bebekleri doğdukları gebelik haftasına göre sınıflarsak: 24–31 Hafta: İleri derece prematüre, 32- 35 Hafta: Orta derece prematüre, 36- 37 Hafta: Sınırda prematüre olarak sınıflandırılır. Prematüre doğum bebeklerde kalıcı ya da geçici hastalıklar söz konusu olabilir. 

33+4 haftalıkken 2320, 2280 ve1750 gram doğan minik meleklerim ile tanıştım prematürelik ile. Doğuma giderken hüngür hüngür ağladım, yapmayın daha çok ufaklar söz hiç yerimden kalkmıcam birkaç gün daha kalsınlar diye. Ebemiz kızım hem üçüz gebesin hem 34. Haftasın daha ne istiyorsun diye fırçaladı beni:)


Doğum sonrası karnımdaki o büyük kesiğin acısı kadar acıydı ruhumun çektiği acı. Karnım da boştu kucağım da.  Benimle beraber aynı gün hastanede doğum yapan annelerin ciyak ciyak ağlayan bebekleri n sesi katı inletirken iki kat aşağıda kuvözdeki bebeklerimin ağlamalarını kimse duymuyordu. Benden önce kablolar sardılar bebeklerimi.

Prematüre olmak Ömer, Elif, Emir’e, prematüre anneliği bana hayattaki en zor günleri yaşattı. Ben yeni doğmuş yavrularımı kucağıma alıp kokusunu içime çekemezken onlar annesinden ayrılıp soğuk kuvözlerde günlerce kaldılar. Sonrasında günden güne ilmek ilmek; emek emek büyüdüler, nefeslerini dinleyip, geceyi gündüze katarak geçen günler şimdi hiç yaşanmamış gibiler.                         

Ömer ile Elif 11. gün alabildim kucağıma, tutmaya öpmeye kıyamayarak. Emir’den 18 gün ayrı kaldım, yazması kolay yaşaması zor 1750 gram doğum 1500 grama düşen Emircik içlerinde en azimli bebek çıktı. Eve çıkana kadar bebeklerimi sadece 1 kere gördüm ve dokunabildim. Oysa yoğunbakımda olan bebeği hergün annesinin dokunmasına görmesine izin veren hastaneler var, keşke benim de imkânım olabilseydi.

Ömer & Elif & Emir 5 yaşlarını bitirmek üzere. Hamilelik-Doğum-Lohusalık-ilk bır yıl –son beş yılı düşünüyorum.  Anne olmak için döktüğü göz yaşları Allah tarafından cömertçe üç evlatla ödüllendirilmiş bir anneyim. Hep derim çok zengin bir anneyim. Ama bir o kadar yorgun. Uykusuz geceler, günler, haftalar, aylar. Emmeyi, yutmayı bilmeyen bebekleri beslerken, üçüncü bebeği beslemeyi bitirdiğinde birinci bebeğin sırasının gelmesi :)  Mikrop kapmasın diye alınan önlemler. Erken doğum nedeniyle yapılan onlarca tahlil, tetkik, muayene, kontrol. Ve bu arada yavaş yavaş büyüyen bebekler, yaz yaz bitmeyecek bir hikaye Ömer & Elif & Emir :)






Yazdığım, yaşadığım tüm yorgunluklara rağmen zaman geçmekte yavrularım büyümekteler. Şimdi eskiyi unutma, yeni hikâyeler yazma, Ömer, Elif, Emir’in elinden tutma;ve henüz yolun başında olan üçüz, ikiz, prematüre annelerimizde "umut" olma günü.

Her prematüre annesine sonsuz saygıyla. Dünya Prematüre günü kutlu olsun.

Sultan Gedik

“Her insan kendi fikrinin aşığıdır…”


Anneler çok şey bilir, Anneanneler Her şeyi...
Ya teyzeler,arkadaşlar, eltiler, kayınvalideler, komşuların bildikleri ? 

Yaşadıklarımız, deneyimlerimiz, , fikirlerimiz ne kadar değerli ve önemli değil mi?
Her biri başlı başına bizi biz yapan en etkili faktörler olsa da acaba bildiklerimizin, inandıklarımızın, deneyimlerimizin zıt ihtimalleri mümkün olamaz mı?

Eminim sizler de yaşamışsınızdır, bebek sahibi olmadan önce özellikle de hamileyken ne çok akıl veren dostlarımız olur etrafta. Hastane, doktor seçiminden, bez, pişik kremi seçimine kadar her anne kendi memnun kaldığı deneyiminin aşığı. Çoğu görüş farklı ama hepsi yaşanmış hepsi önemli hepsi “illaki”, hepsi "mutlaka" … 
He bir de dediğini yapmazsan alınan, darılan, kırılanlar var :)


“Her insan kendi fikrinin aşığıdır…”
Hamileliğinizin son dönemine geldiğinizde; epidural anestezi ile doğum yapma sonrasında baş ağrısı yapar, genel anestezi olma bebeğini ilk sen gör, he yapabilirsen tabii ki normal yap normali zaten o :) Bebek doğar; sakın aç diye mama verme, uyuyor diye emzirmeden geçme, göbeği düşmeden yıkama, pişerse bu kremi kullan, pişmemesi için bu kremi, en iyi doktor bizimki en güvenilir şampuan ve de emzik marka ismi…

Yakın bir arkadaşımın kız bebeği oldu bebek görmeye gittik; kızlar erkeklere göre yaramaz olurlar, kız çocuk bu konuda kolay erkekler bu konuda diye yorumlar başladı. Düşündüm de bana sorsan erkekler yaramaz olur çünkü Elif’im uslu. Ama erkeklere bakınca Ömer’im de uslu Emir’im daha hareketli. E Emir tek çocuk olsa kimseye sıkıntısı olmaz 3 kardeş olunca hareketliliğiyle öne çıkan çocuk; o zaman bütün dediklerimi geri alıyorum ben bilmiyorum. Tek değil 3 tane çocuk büyütüyorum ama hiçbir konuda genelleyemem…


Aynı burca sahip huyları birbirlerine hiç benzemeyen üç çocuk büyütüyorum. Üçü de aynı siteden burç yorumuna bakacaklar. Bense onları gördükten sonra burç genellemelerine artık inanmıyorum.

Kaldı ki genellemeleri sevmiyorum. Kolaya kaçma ve özenmeme halidir bana göre.
Genellemelerin her özel durumu yok ettiğini düşünüyorum. Bana sorarsanız biraz da ahkâm kesmek… Benim deneyimim nasıl her annede, bebekte, çocukta aynı olabilir benim 3 çocuk da aynı olamazken.


Hepimizde bir koşturmaca bir telaş, “hızlı tüketim” bilinç altımıza, üstümüze günlük hayatımızdan yaşam tarzımıza sinsice işletilmiş; bu sadece para ile alabildiklerimiz için geçerli değil; zamanımızı, sevgimizi, saygımızı ve yavaş yavaş tüm değerlerimizi tüketiyoruz. Hiçbir şeye vakit yok ve hep yapacak iş çok. Böyle zamanda genelleme yapmak en kolayı. Ham,lelik, annelik, bebek-çocuk bakımı konusunda yaptığımız genellemeler en masumu. Biz toplumca birbirimizi genellemeye ötekileştirmeye gruplamaya başladık. Sembollerle inançları birleştirip, inançlarla kişiliği grupluyoruz. Bu tehlikeli döngüden çıkabilmek, çocuklarımızın genellemeden yaşayabileceği bir toplumda büyümelerini diliyorum.

Sonuç olarak her genelleme özellemeyi yok eder. Kaldı ki bakınız yıllar önce Rahmetli Nietzsche bile " Bu dahil tüm genelellemeler yanlıştır." diyerek yaptığı genelleme ile fikrimi desteklemiş  :) Her erkek çocuk yaramaz, her kız süslü, her ağlayan bebek gazlı değildir. Büyük bir hızla en çok genellemelerin olduğu birbirini anlamayan, dinlemeyen ve saygı duymayan bir toplum olurken; özellemelerin artması, başka ihtimallerin, görüşlerin, olasılıkların kabul edilebilmesi dileğiyle… 

Bırakmaya - Başlamaya Anne mi Hazır Değil, Çocuk mu?

Annelik dünyanın en güzel, istifası olmayan ve bir o kadar zor görevi. Çocuklar büyüyüp artık bu görevden beni emekli etmek isteseler de annelik yapmaktan kendimi alamayacağımdan eminim. 

Her Türk annesi gibi “Yok yavrum karışmıyorum, sen bilirsin de bence şöyle böyle olmalı” diye çok cümle kuracağım, bu potansiyelim var :)

Çocuklar ufakken anneliğin en zor yanlarından biri sorumluluk. Doktorunu, yediğini, içtiğini, giydiğini, oyuncağını, bezini, kremini, şampuanını, kreşini yani her şeyi onun adına seçmek. En iyisi, en zararsızı, en güvenilir olanı; imkânlar elverdiği sürece tüm en iyileri olsun.  

Örneğin ilk olarak 1,5 yaş kontrolünde artık gece beslenmelerini kesmemiz gerektiğini söyledi doktorumuz. Haydaa nasıl keseyim, çocuk gece uyanıyor, besleyip uyutmaya çalışıyorum, uyutuyorum. Kesersem ne yaparım, bebek açlıktan uyanıyorsa aç aç nasıl uyusun diye bir taraftan bahane sıralarken öbür taraftan yahu çocuk doktorundan iyi bilemeyeceğim herhalde deneyeceğim dedim; karar verdim, uyguladım, bitti. Evet gece beslenmeleri bitti. Birden bitti, sanki bitmek için benim karar vermemi bekliyordu sadece. Uyandıklarında su verdim, geri uyuttum. Mama verdiğim gecelere nazaran daha çok uyanmadılar. Hep beraber alıştık.

Sonrasında  öyle zor bir konumuz vardı ki o da "memeden kesme". Takip edenler bilir Ömercik 11.ayda meme emmeyi bırakıp 14 aya kadar oh biberonla rahat rahat anne sütü aldı.  Ama Elif ve Emir rekabet halinde 24 ayı tamamladılar. Daha da emzirmek isterdim ama Emir kendini kırklı bebek sanıp sabaha kadar meme emmek isteyince dedik artık vakti geldi.

Düşününce dünyada emzirmek kadar bir anneye huzur veren bebeğiyle güçlü bağ , iletişim kurmasına neden başka ne olabilir. Hele ki biraz büyüyüp eli elinde gözü gözünde emmeye başlasın ne büyük mutluluk. Düşünsene emzirmek dışındaki her şey başkası tarafından yapılabilir. Bakıcısı, babası, ananesi, babanesi altını bezler, biberonla mama içirir, susturabilir, eğlendirebilir, ama sadece anne bebeğini emzirebilir.

2. Yaş, 2 .gün Emir ve Elif’i  son kez emzirdim. Ve bıraktırma kararı aldım ama ne büyük dert bana, nasıl yapacağım da bırakacaklar, hayatta bırakamazlar dertlenip durdum.  Aldım karşıma çocukları; "artık büyüdünüz sütü anneden değil bardaktan içeceksiniz" dedim. E tamam biz zaten büyüdük dediler. Anane yöntemleri ile biraz görüntü ve tadı bozduk . İkinci akşam işten geldim amannn çok acı artık böğğ.  E üçünü gün kimse yüzüme bakmadı :) Böylelikle o çok korktuğum nasıl başaracağımızı bilemediğim memeden kesme işi kendiliğinden kolayca bitti mi. Olan bana oldu mu oldu :) Ben bu kadar hızlı bıraktıklarına bozuldum mu bozuldum :) Hazır olmayan, o bağı koparmaktan korkan ben miymişim aslında evet...

2.5 Yaş olduk, kreşe başladık. Tabii onları kreşe bırakmak çok acı çok vicdan azabı. Çocuklar da biz de ( annemle ben) alışmaya çalışıyoruz. O dönem bir de üzerine ayrılık konuları. 3 Çocuklarla tek başıma kalıyorum. Ailem en büyük destekcim. Çocuklar en az hasarla bu işten kurtulsunlar diye canımı dişime takıyorum. Hayatımın en  zor ve hatırlamak istemediğim günleri, ama geçiyor işte geçti. Neyse.

O dönem bir ananede bir evde kalıyoruz. Ömercik emzik delisi, mümkünse biri ağzında biri yedekte elinde olsun. Elif o kadar değil ama uykuya geçerken emzik istiyor.  Bu arada annemlerde muhabbet kuşu var adı paşa benimkiler bayılıyor. Bütün emzikleri anane evinde unutup eli boş eve dönünce; Çocuklar Paşa yanlışlıkla emzikleri yemiş dedim. Aaa nasıl olur paşa nasıl yer, paşalar emzik yemezler, öyle, böyle derken ağlamalar zırlamalar bir gün iki gün, üç gün biz emziği bıraktık. Olan paşaya oldu garibimin günahı yok ama biz sayesinde çok kolay emzik bıraktık.


Sonra yapmaya başladıklarımız var,  geçtiğimiz hafta sonu Emir’in bisiklet düştü aklına. Allah’ım bisikleti olsunmuş, yatıyor kalkıyor bisiklet. Tamam çocuk haklı da üç çocuk tek bisiklet biri binse diğeri  ağlayacak,  ben bisiklet peşinde koşacağım nasıl baş edeceğim derken Emir kazandı. Cumartesi akşam hayatında ilk defa 16 jant bisiklete biniyordu. Ben bisikletçide bu bizim için çok büyük değil mi nasıl binecekler derken parkta ilk denemede Emir sorunsuz bisikleti sürdü. Sonrasında sırayla Ömer ve Elif.

Ve'l hasıl üçüz anasıyım diye ahkam kesecek değilim :)

Fakat 5 yaş bitene kadar annelik be bebek bakımı ile ilgili bir çok konuyu 3 çocukla denemeyimledim. Öğrendim ki her yeni başlangıçta önce hazır olması gereken anne, çocuk ardı sıra geliyor.

Bu yıl anasınıfına başlıyoruz. Geçen yıl gittiğimiz anaokulumuzda devam ediyoruz, bildiğimiz düzen. Seneye Eylül ayında bunun 1. sınıfı var, esas değişiklik yani.  Üç çocukla 1. sınıf çok eğleneceğim biliyorum :) Her akşam başka renk huni seçerim artık :) Ama yazı genelinde ana fikir neydi; "çocuklar zaten hazır, önemli olan annenin hazır olması"; o zaman daha bir yıl var ben kendimi psikolojik olarak hazırlayayım :)


Sevgilerimle,

Sultan

Yaş 35, yolun neresi eder...



Yaş otuz beş! yolun yarısı eder.
Dante gibi ortasındayız ömrün.
Demiş usta ….

Yolun neresindeyim bilmiyorum ancak hala yolda olmak çok güzel…
Ömürlük görevlerim var anneyim, evladım, kardeşim, hala, teyze, arkadaş…
Kimilerinin vazgeçilmez dostu, yıllanmış arkadaşı, yıllarca görmese de görünce kaldığı yerden devam ettiğiyim…
Ömür boyu görmek istediklerim, görmeye ısrar ettiklerim, belki biraz fazla sevdiklerim var…
Mutluysam ve çenem düşünce her şeyi anlatmak istediklerim,
Kızdığımda aynı şeyi bin defa anlattıklarım, seve seve dinleyenler….
Ne mükemmel anneyim ne mükemmel evlat, ne kardeş, ne arkadaş ama “iyi” olmaya niyetliyim…. 

Yaş 35 yolun neresindeyim bilmem, ama hala yolda olmak çok güzel…
Elim kolum dolu, hep yapacak bir işim var hep bir telaş;
Kahveler, çaylar hep soğuk hayaller hep öteli ama hep şükür hep bir gülümseme…
Ömer&Eli&Emir annesiyim bir kere; aldığım en güzel rütbe duyduğum en güzel koku ile;
En çok olmak istediğim annelikte cömertçe ödüllendirilmiş Rabbim…
Evlatlarım, ailem, dostlarım ve sevdiklerimle bir yaş daha yaşlanıyorum,
İnsanın aslında ne kadar aciz olduğunun farkında, iyilikten yana çok şey öğrenmek niyetinde,
Bulunduğum ana, sahip olduklarıma, yanımda olanlara, yanımda kalanlara şükrederek diyorum ki İyi ki doğdum… 🎂

15 Haziran 2016, Istanbul
Sulltan

Babam...

Bendeki fotoğraf merakı babamdan gelir. Çocukluğum sarmalı 36lık film alıp fotoğraflarımızın çekilmesi, tab ettirmeye verip heyecanla çıkmasının beklenmesi, çok büyük hayallerle çekildiğimiz fotoğraflarının bazılarında ağzımızın burnumuzun yamuk çıkmasının yada gözlerimizin kırımızı olduğunu görmekle düştüğümüz hayal kırıklıkları; fotoğrafların özenle her aile bireyinin şahsına ait olan albümüne eklenmesi gibi anılarla doludur. 

Yukarıdaki fotoğrafta babamın albümünden; gençlik yıllarında çekildiği bir fotoğraf. Çocukken bu fotoğraf her karşıma çıktığımda görmek istemez, içim acır, yanım yanardı. Bunu aileden hiç kimse ile paylaşmazdım. Çünkü babamın ayağının kapıya sıkıştığını ve canının yandığını düşünürdüm.  Babamın aslında gayet havalı verdiği bu poza kendi kendime üzülür babama hiç kıyamazdım... Geçenlerle Elif ile konuşuyoruz; babasını özledi ve ağlıyor; ben de babamı özledim Elif dedim; şaşırdı "büyük anneler de babalarını özler mi?" dedi. Dedim "özlemez mi? ben de senin gibi babamı çok seviyorum. Hem kızlar babalarına kıyamazlar Elif" dedim.  Durdu, dinledi aynı duyguda olmamız hoşuna gitti, bir kaç gün sonra tekrar etti anne "kızlar babalarına kıyınamaz" dimi:)
 
Biz mutlu olalım diye yeri gelince annemi atlatıp bizimle işbirliği yapan bir baba. Devlet memuru, imkânlar kısıtlı ama tüm imkanlar çocukların. Ne kimseye özendik ne de şımartıldık. Abim ile aramız 3 yaş, Aslı ile 10. Aslı doğana kadar çocukluk nerdeyse bitmişti. En çok anım abimle. Hep çok bağlı, seven, kıyamayan kardeşler olduk. Ne güzel ki çocukluğumu düşününce içimde, hatırımda kalan tüm anılarım yüzümü gülümsetiyor, annemle babama ne kadar şükretsem az. Babam hep "siz bilirsiniz"ci oldu. Çok ağır baba baskısı, korkusu yaşamadık ama saygısızlık, yalan dolan nedir bilmedik, Alınan ne varsa bölünür hayatta hakka geçilmezdi.

SGK da hastanede çalıştığından başı dişi ağrıyan, ilaç alamayan, doktor bulamayan bizdeydi. Babam illaki bulur buluşturur, parası olmayan için doktora rica ederi kredisini kullanır, eşantiyon ilaçları biriktirir reçetesini alamayana verir illaki hep birilerine yardımı dokunur. Sezon başlarında doktorların gardırop düzeltmesi sonrasında verilen kıyafetler ihtiyaç sahiplerine dağıtılır. Gazeteleri taşır fakirlere yaksın diye verir, yollardaki taşları mutlaka kaldırır "çoluk çocuğun ayağına takılmasın" der. Kedileri sever, mahallenin kediler onu tanır hemen gidip başını okşatır.  He bu arada saygısızlığı sevmez, kuralları vardır her baba gibi siyah- beyazdır, yada 1-0 :) ortası zordur. İşte bendeki sosyal yardımlaşma damarı da babamdan gelir. Çok şükür sadece kendimiz için yaşan bir aile olmadık.

O benim babamdır, canımdır, en iyi, en kötü, en mutlu, en üzgün yanımda olan. Nikâh dairesinde beni elleriyle ağlayarak teslim eden, Adliye sarayında ağlayarak teslim alan. Anne olurken ben ameliyata girince dualar ederek bekleyen, üçüzleri görünce ağlayan. 

Yavrularıma hiç kıyamayan,  tarihi tekerrür ettirip gerekirse beni atlatıp çocuklarla işbirliği yapan. O benim babam.... Aslı'sı tekne kazıntısı olduğu için hiççç kıyamayan, "bu benim akıllı kızım" diye seven, e ben aptal mıyım diye sitem ettiğim. Abim tek oğlu, canı, değeri yeri çok başka. Bana gelince annesinin adını verip "benim annem" diye seven.


Son yıllarda en büyük isteği memleketi Şebinkarahisar’ın tekrar il olması olan, Derneklerde Sağlık sorumlusu görevini alıp güçlü bir network oluşturan, hasta-doktor köprüsünü kuran, hiçbir karşılığı olmadan "sevaptır" diyerek yapan. Bu işi abartınca bizim tarafımızdan eve girmiyorsun bize vakit ayır eve girmiyorsun diye sitem ettiğim babam.

Aniden rahatsızlanıp, omurilik ile büyük sağlık problemi yaşadı ve son 1 yılda 5 ameliyat geçirdi. Son 35 gündür hastanede yatmakta en az 15 gün daha yatacak. Ağzından bir kere olumsuz bir kelime, isyan, sorgulama, sızlanma duymadım. Tek derdi iyileşip yazın memleketine gidebilmek. Bir haftada 3 ameliyat olduğunda bile insan hiç mi söylenmez? Tansiyonlar acıdan, ağrıdan yirmilere çıktığında hiç mi "of" demez. Demezmiş iste babalar demezmiş...  Kızlar babalarına kıyamaz; babalar da hiç " of" demezlermiş...
Aklım, kalbim, canım hastanede... Babam tedavide , annem onun yanında (annemin refakatci olarak 35 gündür hastaneden hiç çıkamamış olması da ayrı özveri) biz evde yalnız.. Onlar gelene kadar evin tadı yok. Dedemizin yürüyerek geleceği günü bekliyoruz. Akşam evimize girince ananemizin yaptığı mis gibi yemek kokuları, dedemizin yavrularım gelmiş sesi ile içeri gireceğimiz günleri bekliyorum, he bir de gece yatarken Ömer & Elif &Emir ile dua ediyoruz. Ne buyuruyor yüce yaradan "Bana dua edin, duanızı kabul edeyim! 40/MU'MİN-60)
            
Biliyorum Anne-Çocuk konseptli blogu burası, "Babam" yazısı konsepte uymamış olabilir ama  uzun zamandır yazı ekleyemiyorum. Aklım, gündemim, koşturmacam hep babam. Değil  mi bloğum aslında duygu, düşünce, deneyimlerim için not defterim, defterime en yoğun duygularımı yazmak istedim. Bundan sonrakiler daha iç açıcı yazılar olur inşallah :) söz...

Sevgilerimle...

4 Yaş Bittti, 5. Yaşa Bastık....

Soğuk bir Aralık günü, hava kapalı, hava sıkıntılı, benim ruhum havadan kapalı...

Lohusayım, 18 günlük. Ömer ile Elif 11. gün çıkmış kuvözden; 2300 er gram doğmuş ele gelen bebekler, 7 gün iki bebek ile gece gündür hiç de fena geçmemiş ve hastaneden güzel haber geliyor; kardeşleri de hastaneden eve gelmek için hazır. 1 haftadır yalnız kaldığı kuvözden evine, kardeşlerinin yanına gelecek. Emir'i almak için hastaneye gittim, tüm işlemler tamamlandı evimize geldik. Oldum mu 3 bebek annesi, 3minik bebek üstelik biri çok minik...


Sandalyede Emir'imi emziriyorum. Annem ve teyzem konuşuyorlar; "ah bir kırkları çıksa ele gelirler, 2 ay olsa ooo baya toparlarlar, hele bir kış bitip Nisan olsa en zor biter..." 

Nisan mı diyorum içimden ne nisanı, 
4 ay var daha, 
4 ay geçer mi, ?
Geçmez, 
Koca 4 ay biter mi, bitmez...
Diyen bendim...
Bugün 4. yaşımız bitiyor...
Hani bitmezdi o koca 4 ay...
Bitmiş...
Onunla beraber, 
4 Ay, 1. yaş, 2. yaş, evliliğimiz, 3. Yaş,  4. yaş hepsi bitmiş...


Bugün nostalji günüm eski fotoğrafları gezdim. En çok 7-8 aylık hallerine burnum sızladı. Özledim... Fotoğraflarda, videolardaki kadın sanki ben değilmişim gibi özendim, kıskandım...
Keşke dedim dönsem eskiye daha çok öpsem daha çok koklasam, daha çok oynasam...
Ama hem çalışan anne, hem üç bebe işler güçler bitmedi. 
Bu arada biliyorum ilerde bugünleri özlemle yazacağım " keşke" diye başlayacağım cümleler kuracağım. Zira ben de insanım :)
Elimdeyken elimdekinin, yaşarken anın değerini bilemeyebilirim.
Ha bu arada ben de yorulabilir, kırılabilir, üzülebilirim... 
En zor zamanlarda susar ve içimden bağırırım... 
Melek miyim? Değilim, ama kimsenin mutsuzluğu beni mutlu etmez.
Etrafımdakilerin mutluluğu iki güzel sözü, bir iltifatı, ooo havalara uçurur...
Bardağın boş tarafını görmekten hayır göreni görmediğimden dolusunu severim.

"Bir anne için doğumdan sonra kendi bedeni dışında başka bir bedende yaşayan parçasıdır evlat; ömür boyu kaybetmekten korktuğu ve başına hep güzellikler gelmesi için dua ettiği." diye yazmıştım bir yazımda. Hem de can parçasıdır, can içidir, ufacık sihirli elleri vardır o canların. İşte o minik eller kendileri büyürken büyütürler annelerini aslında... Kapalı gözlerim varmış anne olunca açılan, neler yapabilirmişim neler, annelik görevimse eğer.


Çocuklardan önceki hayatımı hiç yaşamamış gibiyim; çocuklardan sonraysa unutamayacağım kadar büyük heyecanlar, korkular, hüzün, sevinç, ağır hayal kırıklıkları büyük yaşam mutlulukları yaşadım, bir kez dünya başıma yıkıldıysa onlarca kez dünyalar benim oldu. En kötü günlerden onların ellerini tutarak çıktım, biliyorum ki mutsuz anne demek, mutsuz çocuk demekti. Çocukluğumda beni en çok annemin üzüldüğünü görmek üzerdi.  Çocuklarımı üzmeyeceğim dedim. Ağlanacak günlerdi ben gülmeyi mutlu çocuk yetiştirmeyi seçtim.  Boşanmış bir anne, onların da boşanmış aile çocukları olmalarını istemezdim. Sırf ben istemiyorum diye bu gerçeği değiştiremiyorsam, konunun değiştirebileceğim etkilerinde ısrarcı olurum bende. Yetebildiğim kadar, yettirebildiğim kadar. 

Evimiz pek şenli, her günde bir curcuna, bir olay. Yahu bir de tatlılar, bir de lokum…
Espri yapıyor, komplo kuruyor, işlerine gelirse birlik oluyorlar. Her gün gülecek bir konu var. Okulda öğrendiklerini, arkadaşlarıyla yaşadıklarını, şikayetleri, memnuniyetleri, merak ettikleri, istekleri, bitmiyor... 
Ne güzelmiş 4 yaş, üçü de yanımda arkadaş.  Üstelik dışarı çıkmak içi kimseye ihtiyacımız yok, dördümüz arabamıza binip istediğimiz yere gidebiliyoruz. Markete gidebiliyor, bazen  ağlamadan çıkabiliyoruz :o)

İlk aylar ve yaşlardaki yaşadıklarımızla bugünümüz kıyaslanamaz bile.


Velhasıl zaman geçiyor.  


Büyüyorlar, büyüyorum…


4 olmuşlar, “ne arada” bilmiyorum…


Sultan Gedik

6,12,2015 Istanbul

Prematüre annesi olan her kadına sonsuz saygıyla...


Güle oynaya girmezsiniz doğuma, gözünde yaş, içinde korku, dilinde dua ile gidersin, 
Gözlerinin kaparken en kötü ihtimal de olabilir, hayal edemeyeceğin kadar güzeli de...
Doğum sonrası karnın ve kucağın boş dönersin yatağına...
Yan odadan gelen bebek sesleri iki kat aşağıdaki yoğun bakım odasındaki bebeklerini hatırlatır.
O soğuk odalarda nasıl da yalnızlar, aynı senin odanda yalnız olduğun gibi...
Göremezsin,öpemezsin,koklayamazsın, hatta kime benziyor, yüzü nasıl bilemezsin. 
Hemşirelere özenir, kıskanırsın, en değerli emanetine iyi baksınlar diye minnet edersinn...
Lohusalık nedir bilemezsin, ne lohusa yatağın olur, ne yatacak durumun...
Tarifsiz sezaryan acısı ile yoğun bakım camlarından bebek izlereyrek geçer günlerin. 
Yanında olmayan bebeklerin için yapabileceğin tek şey olan süt sağmak olur.
Alarm kurar saatini geçirmez sağar, sütün artsın diye ne duyarsan yersin...
Dünyanın en güzel mücevherini izler gibi izlersin camdan kuvözdeki bebeklerini...
Karnındayken ettiğin dualar kuvözde izlerken devam eder yavrunların için.
İşte böyle geçer günlerin,
Bilrsin ki sen ümidini yitirirsen kara olur günler, 
Sen ümitsiz olursan oyun biter... 
Gelecekteki güzel günlerin hayaliyle her gün, her saat, her dakikanın bedeli ödeyerek,
Pamuklarda büyütürsün küçük savaşçılarını,
Çünkü sen prematüre annesisin,
Çünkü ben Prematüre annesiyim. 
Prematüre annesi olan her kadına sonsuz saygıyla... 
17 Kasım Dünya Prematüre günümüz kulu olsun...
Sultan Gedik
17 Kasım 2015, Istanbul...

Müjde, Müjde Bezden Kurtulduk Biz de...

Müjde Müjde size,
Bezden kurtulduk bizde,
Şimdi başladı wc ziyaretleri,
Erkek anası olarak anladım boş pet şişenin ehemmiyetini :)

2 yaşında bezi bırakma deneyimlerimiz olmuş ama başarısız olmuştuk. Uzun süre denedik ama yok.. Olmadı, başaramadık... Böyle durumlarda tuvalet eğitmine bir müddet ara verip; unutturup daha sonra tekrar denemek gerekmiş. Bizde öyle yaptık. 

2 ay sonra tekrar denedik Elif Tanem başarı ile eğitimini tamamladı, yaklaşık 2 ay sonra Emir ve Ömer bezden kurtularak Mayıs ayı itibariyle bez defteri kapamış bulunduk efendim. Çok şükür bin şükür :) 


Bendim dimi " Allah'ım bezden bir kurtulsak" diye dualar eden; hatta blogda yazıp Mayıs ayında bu işi bitireceğiz diye deadlinelar veren.Ne kadar da heyecanlıydım oysa. Başıma geleceklerden, ortak kullanılan wclerde yaşayacağım hijyen krizlerinde habersizdim :) 
Girmediğimiz, görmediğimiz WC kalmadı. Üstelik birinin çişi gelince üçünün de tuvaleti geliyor. Hadi evdeysek sorun yok ama dışarıdaki wcleri siz düşünün... Gezmeye diye gidip tuvaletlerden çıkamıyorum. 


Dışarda tuvaletlerini yaptırıken çok gıcık bir anneyim,kendimi kendim izlesem tek kelime ile "gıcık" derim. "Sakın yavrum hiç bir yeri ellemiyorsunuz", "ellerinizi hiç bir yere sürmek yok", "oğlum ben sana ellemeyeceksin demedim mi", "yavrum kapı kolunu niye tutuyorsun", "yok valla ben laf anlatamıyorum" edaları ile çişleri yaptırıp; ellerini yıka kurula, ikinciye geç sonra üçüncüyü yıka o arada ilk yıkadığın yavrun pis bir yeri ellemişse onun ellerini tekrar yine yıka :) sonra ben trilaylaylimmmm.

Taaaa çocuklar el kadarken e-bebekde indirimden lazımlık almıştık :) ilk başlarda lazımlık ile başladık. Çiş-kaka*3 çocuk olunca klozete döktüğüm çişin, temizleğim lazımlığın sıklığını siz düşünün. Kendi evim olsa şu Koçtaşlarda gördüğümüz ufak klozetler var ya alıp koydururdum. Lazımlıktan yavaş yavaş klozete geçtik. Önceleri lazımlıktan klozete geçmek istemediler. Ama büyükler buraya yapar,siz de kocaman abi abla oldunuz büyüdünüz telkinleri ile alıştılar.


Aman ne farkı olacak diye aldığım dandirik oturma aparatı çocuklar kaka yaparken uzun süre oturup plastiği bacaklarını kesti. Canları yandı klozete oturmak istemediler. Misafirlikte gördüğümüz ve denediğimiz Pepee markalı 30 tl tutarlı oturma aparatını aldık çok mutlu oldular , seve seve kullanıyoruz:)






Tuvalet eğitimi sonrası bana kalan tek görev her defasında kaldırıp klozete oturtmak. İkea yükseltici koysam da kendi başlarına oturup kalkamıyorlar. Üçünü kaldır koy, indir al yoruluyorum derken, internette basamaklı klozet aparatını buldum. Öyle sevindim ki, yorumlarda genelde olumluydu e-bebekden sipariş ettim. Ama sonuç büyük hayal kırıklığı oldu. Her ne kadar tasarım süper olsa da.Sağlam değil. Merdiveni sallanıyor. Çok kısa sürede bir parçası kırıldı, kullanamadık. Boşuna para vermiş oldum :)


Bu arada erkek çocuklarının doğasında mı geliyor ayakta işemek? 
Gördükleri, örnek alacakları kimse olmamasına rağmen Ömer de Emir de ayakta yapıyorlar çişlerini. 
Her ne kadar engelmeye çalışsam da önleyemedim. 
Dışarıda tuvalete girdiklerinde hijyen açısından avantaj ama sağlık için aslında ayakta yapmaları önerilmiyormuş. 

Bir de pet şişe olayı var :)) Erkek analarının kurtarıcısı. Ne zaman dışarı çıksak çantada mutlaka boş şişem oluyor. Ömer'ciğim sağolsun Yazımın başında da yazdığım gibi "erkek anası olarak anladım boş pet şişenin ehemmiyetini ":)



Şimdi efendim bez bıraktırmanın bazı kuralları denenmiş başarılı olmuş bazı hikayeleri var. Şöyle ki:
  • Çişi, kakası geince tuvalete yapan çocuğa ödül olarak sevdiği karakterli sticker yapıştırılması
  • ilk günlerde her 15-20 dakikada bir çişi olup olmadığını sormak
  • Bir arkadaşım oğluna en sevdiği Şimşek Mcqueenli külot alıp, "bu külotdan sadece bir tane var sakın altına kaçırma " diye tembih ediyor. Yavrucak en sevdiği külotu ıslatmamak için extra ihtimam  gösteriyor 1 günde bezi bırakıyorlar :)
  • Klozet aparatının iyisinden alın ucuz olanlar kaka yaparken uzun süre oturunca bacaklarını acıtıyor.
Bezden kurtulduk, tuvalet eğitimimizi bitirdik. En büyük hayallerimden biri geçek oldu :) Darısı öncelikle üçüz, ikiz annelerimin ve tek bebeli annelerimin başına. Gerçekten çok güzelmiş aynı reklamlardaki gibi duymak o sesi, "Annnnnnnnnneeee bitti"

Yaş 3,5...

Emir & Elif  & Ömer
Yaş 3,5 Yolun neresi eder bilmem ama en tatlı yerindeyiz o kesin...

Ömer & Elif & Emir'im doğalı 3,5 yıl olmuş...

3 küçük melek doğalı, bir bedende 4 can için atan kalbimin; başka 3 bedende atmaya devamının, hayatın anlamının, zorluklarının, nimetlerinin tamamen değiştiği, eski benin bugün yolda görse bugünkü beni hiç anlayamayacağı 3,5 yıl geçmiş.
Onlardan önceki hayatım ile bugünkü hayatım arasındaki farkı düşünecek vakit bile yok :) Hatta öyle bir annelik ki yaşadığım; başıma gelenlere üzülmeye , düşünmeye vaktim kalmıyor, he depresyona girmek mi o zati büyük lüks ben adam gibi grip bile olamıyorum :)
Öyle öyle öyle tatlı oldular ki, öyle akıllı....
Bebeklik dönemimiz artık bitti. Karşımda artık 3 çocuk var, üç birey :) Üçünün de huyu suyu, sevdikleri, sevmedikleri farklı. Hele oğlanlar iki ayrı kutup. Elif Hanım prenses, annesinin yaka iğnesi. Ben varsam sürekli yanımda, kucağımda. Üstelik tut elinden çık devri aleme arkadaş olur sıkıntısı olmaz. Ömercik'e gelirsek lokumum, duygusal, tatlı haylazım. Ne benim üzülmeme dayanır ne içindeki haylazlığı durdurabilir bazen. Sevsin öpsün; sevilsin, öpülsün... Üstelik çikolata aşığı;bu huyunu tartışmasız benden almış :) Gelelim Emir Efendi'ye "ne tadından yenir ne tuzundan" diye tabir ediyorum onu. Dünyanın en güzel gülen çocuklarından biri Emir'dir herhalde, ama en çok ağlayan her istediğini ağlayarak halletmeye çalışanı da o :) Hem kendine çok güzel oyunlar kurar, arabalarıyla çok keyifli zaman geçirir, hem tutturmuşsa gözü hiç bir şeyi görmez.

Çocuklar büyüdükçe hayatın her döneminde olduğu gibi bir konu artık sıkıntı olmaktan çıkıp çözülürken bir diğeri başlıyor. Bebekken biberonu bırakacağımız günler yüz yıl sonrası gibi gelirken, ek gıdaya geçince kendi kendilerine yemek yemeleri büyük hayaldi. 2 yaşına kadar emzirmiş bir anne olarak memeden nasıl keseceğim en büyük derdimden, 2,5 yaşında olmazsa olmaz 3 er 5 er yedekli emzikleri bıraktık. 


Bebeklik dönemlerinde sadece doktor kontrolü için en az üç yetişkin ile evden çıkabilirken, yürümeye başladıklarında iki kişi yeterliydi. Tek başıma çocuklarla bir yere gitmek o dönem için olabilecek en büyük hayaldi mesela şimdi arabaya binip gitmek istediğimiz yere gidiyoruz hafta sonları. 


Ben çocuklarımı 4-5 aydan sonra sallayarak uyuttum. Ana kucağı, salıncak yada ayaklarımda sallayarak. Kendi kendilerine uyuyacağı günler ne kadar uzaktı. Kreşte öğle uykularında sallanmayı bıraktılar önce sonra  yavaş yavaş gece uykularında sallanmayı bıraktık. Şimdi sallanmadan masal dinleyerek uyuyorlar. 


Elif kıyafetlerini kendisi giyinebiliyor, seçme konusunda ve istediklerini giyme konusundaysa üçünün de üstlerine yok. Oğlanlar gömlek - papyon delisi :) Elif kışın tayt dışında bir şey giymedi şimdi ise etek - elbise giymeden çıkmıyor.

Ve'l hasıl zaman geçiyor. Geriye bakınca  öncesinde dert ettiğim şeylerin zamanı gelince kendisinden çözüldüğünü görüyorum. Her şeyin zamanı var demeyi ve o zamanını beklemeyi öğreniyorum.  Bundan 3-5 yıl sonra kucağımda durmayacaklarının farkındayım. Ama ben kucağımdan indirmiyor dakika başına milyon kere öpüyorum, kokluyorum. 5-10 yıl sonra onlar bensiz plan yapmaya can atacaklar biliyorum ama bugün onlarsız plan yapmıyorum. 

Binlerce şükür olsun ki yavrularım da sağlıklı, akıllı, merhametliler. Sahip olduğum değerler ile yetiştirmeye çalışıyorum. Maddi imkanlarım kısıtlı istedikleri yada istediğim her şeyi alamıyorum ama bunu sonsuz sınırsız sevgim ile kapatmaya çalışıyorum. Para ile alabileceklerimden çok gönlümün zenginlikleri içinde büyütmenin derdindeyim. Büyüdüklerinde alamadığım oyuncak, kıyafet vs neyse hatırlamaları yerinde büyük sevgi, saygı ve merhametle büyütüldüklerini hatırlamalarını diliyorum. Emeğimi çocuklarımı bu şekilde yetiştirmeye harcamayı tercih ediyorum. Günü yaşıyorum, şükrediyorum. Önemli olan taşıdığım her kimliğin hakkını verirken vicdanımın rahat olması; anne kimliğimle de evlat kimliğimle de çalışan kimliğimle de boşanmadan önce eş kimliğimle de vicdanım rahat. Elimden gelen, yaptığım yapabileceğimin en iyisi bu :)


Dualarımı kabul edip, yavrularımı önce karnımda sonra kucağımda ve ruhumda büyütmeyi nasip eden Rabbime şükür ediyorum.


Ömer & Elif & Emir'e hep dediğim gibi "büyüyorsunuz, büyüyorum."